Szlachetne naczynie
Autor:
Data wydania:
Kategoria:
Wydawnictwo:
Stron:
ISBN:
Mira lubi chodzić na cmentarz. Obserwuje odwiedzających i dekoruje groby nieznanych osób. Chyba zbyt często towarzyszy jej wstyd; podejrzewa, że coś z nią nie tak. Pewnego dnia jej matka odkrywa coś dziwnego. Właściwie nie jest pewna, co zobaczyła w pokoju córki, niemniej zapada decyzja, że dziewczynę należy wysłać do szpitala psychiatrycznego. Niedługo później Mira trzyma w kieszeni swetra wymięte skierowanie na oddział zamknięty jak glejt, list żelazny mający ją ochronić. W drugiej kieszeni chowa szczęśliwe lata – pospiesznie zgarnięte dziecięce totemy i zdjęcie z rodzinnego domu. W szpitalu spotka osoby, które mają problemy, ale przynajmniej można się z nimi zaprzyjaźnić. Niektóre są bardzo dziwne, inne ciekawe. Część z nich nigdy nie wyjdzie na zewnątrz. W głębi korytarza miękko płyną dziewczyny z grupy A, bezgłośnie jak cień.
- Poznaliśmy najlepsze polskie głosy minionego roku
Złote Głosy 2025 rozdane! Polska branża audiobookowa kolejny raz przyznała swoje najważniejsze wyróżnienia. Podczas... - Wydawnictwo Drzazgi kończy działalnośćNiezależna oficyna literacka Drzazgi po kilku latach obecności na rynku ogłosiła zakończenie działalności. Choć...
- 12 najlepszych zagranicznych książek roku 2025 według „Polityki”Magazyn „Polityka” opublikował autorski ranking najlepszych zagranicznych książek mijającego roku. Które tytuły wyróżniono? Rok...
- 10 książek roku 2025 według „Książek. Magazynu do Czytania”Sezon podsumowań czytelniczych rozpoczęty! Redakcja „Książek. Magazynu do czytania” udostępniła już swoje zestawienie TOP...
Jeden komentarz
Cyranka znów zachwyca genialnym debiutem. Gdy tylko zobaczyłam zapowiedź tej książki i zamieszczone na profilu wydawnictwa fragmenty wiedziałam, że to będzie strzał w dziesiątkę. I ani trochę się nie pomyliłam. Dla mnie jest to literatura najwyższych lotów, piękno języka, niezwykły, oryginalny styl i wyjątkowe podejście do tematu. A ten do łatwych nie należy. „Szlachetne naczynie” to opowieść o nastolatce – Mirze, która trafia do szpitala psychiatrycznego. Mimo, że są to lata 90-te tzw. psychiatryk nie jest miejscem strasznym. Tam w końcu można odpuścić, nie trzeba spełniać cudzych oczekiwań, być najlepszym we wszystkim. To właśnie tam Mira jest bardziej wolna niż w domu, tam w końcu może pozwolić sobie być niedoskonałą, potrzebującą pomocy i zrozumienia. Bohaterka stworzona przez autorkę wydaje się normalna nastolatką, która całkiem dobrze funkcjonuje w społeczeństwie, nie jest zbuntowana, wycofana, łatwo nawiązuje kontakty. Jej problemem jest bulimia i ogromna nienawiść do ciała o której dowiadujemy się z pojedynczych, wtrąconych gdzieniegdzie zdań, fragmentów, które mają ogromną siłę rażenia. I to chyba najbardziej mnie w tej książce rozwaliło. Nie ma tu psychologicznego analizowania przyczyn choroby, jej objawów, skutków, ale między wierszami to tak mocno wybrzmiewa i robi dużo większe wrażenie. Tę nienawiść do ciała, zagubienie, ból duszy czuć podskórnie bardzo mocno.
„Tutaj, wśród pacjentów, trwała nieustająca licytacja, kto ma w sobie większe rysy i pęknięcia, z kogo bardziej złazi farba, czyja choroba budzi większą grozę i respekt”
Jednym z ważniejszych aspektów tej pozycji jest niewydolność dorosłych, rodziców, ich skupienie na sobie i brak jakiejkolwiek empatii.
„Twoja córka idzie właśnie do psychiatryka i nie ma takiej góry prania, która pomogłaby ci to zatrzymać”
Mam wrażenie, że cokolwiek bym nie napisała o tej książce to będzie zbyt płytkie, żeby pokazać jak bardzo wartościowa i wyjątkowa to proza. Wymagająca, niełatwa, GENIALNA.